Galeria sztuki - Krzysztof Łozowski

Galeria prezentująca twórczość artysty Krzysztofa Łozowskiego. Oryginalne malarstwo olejne, akwarele, plakaty, pastele, karykatury, rysunki, kartki, projekty graficzne, fotografie, techniki własne, przesłanie, wystawy. Galeria aktualizowana codziennie. Ostatnie projekty - cykle tematyczne: "Bajki dla dorosłych" Seria I i II, "Wybierz swoje drzewo", "Kobiety", "Pejzaże polskie". Poprzez Galerię istnieje możliwość składania zamówień online (na każde odpowiada autor).
Twórczość Krzysztofa Łozowskiego... jakże różnorodna. Bogactwo technik, ekspresja wyrazu i całość spowita mgłą tajemnicy. Wszystkie prace to pełne przeżyć płótna, to poszukiwanie własnego ja, własnej prawdy o sobie. To świat, gdzie istnieją mroczne zjawy i myśli wydobyte z głębin podświadomości. Świat zaczarowanych baśni i mitów. Świat kolorów, promieni słońca rozświetlających smutki, spełniających marzenia. Prace artysty wyrażają prawdę o nim samym.
Świat sztuki... świat mojej twórczości, dzieje losu mojego poznawania siebie, swojej duszy, jak tajemniczej..., a chwilami jak bliskiej...
spoglądające z płócien, skrawków papieru, nieprzemyślanego rysunku na fragmencie ściany...
Świat samotności, świat dziecka, którego marzenia stają się siłą trwania, siłą poznawania siebie samego, poprzez dziwne i niezgłębione, zaledwie, chwile nam drogi przeznaczonej.

Moja sztuka to ja, to moja cisza w samotności, samotności jedynej, prawdziwej, pozwalającej istnieć, słyszeć niesłyszalne, widzieć niewidzialne... Spoglądam i widzę czarodzieja z krainy nieznanej, który zapomniał odczarować tego małego chłopca spacerującego w niekończącym się lesie, do którego ledwie słyszalne dźwięki przenikają... ze świata umarłych, juz nie tak strasznego, nie tak upragnionego. Odwieczna próba odpowiedzi na pytanie: kim jestem? to jeden niekończący się cykl obrazów z wieloma tytułami, które delikatnie, a czasem odważnie , dotykają naszego sumienia, naszej prawdy o samym sobie. Im bliżej siebie, swego ja, tym trudniej, tym bardziej tajemniczo, wszystko nienazwane nabiera sensu po to, aby właśnie go stracić... Obraz staje się radością, gdzie czas nie istnieje, a istota życia mówi, że wiara czyni cuda, i cóż pozostaje... jak nie w nie wierzyć mi.